Σέβη Βολουδάκη: Ο θάνατος του συζύγου της, κινητήριος δύναμη για να ασχοληθεί με την πολιτική

Η Υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Σέβη Βολουδάκη, ήταν καλεσμένη στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για το πώς είναι η ζωή μετά τον θάνατο του συζύγου της, πώς είναι να μεγαλώνεις μόνη σου τρία παιδιά, αλλά και πώς απαντά στα σχόλια που της γράφουν να κάτσει στο σπίτι της. «Φοράω μαύρα ακόμα, δεν μπορώ να τα βγάλω, δεν είμαι ακόμη έτοιμη. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι ότι δηλώνουν κάτι. Δηλαδή ό,τι αισθάνεσαι το αισθάνεσαι μέσα σου και το έχεις στην ψυχή σου. Δεν το κάνω ούτε γιατί πρέπει, ούτε γιατί περιμένω να περάσει ένα διάστημα, απλώς αυτό κάπως με ησυχάζει ακόμη. Όταν αισθανθώ έτοιμη, θα τα βγάλω.

Ο θάνατος του συζύγου μου ήταν το έναυσμα για να ασχοληθώ με την πολιτική για να συνεχίσω ένα έργο, για να μπορώ και εγώ να προσφέρω, για να δώσω ένα μήνυμα και στα παιδιά ότι είμαστε εδώ και είμαστε δυνατοί και μπορούμε να τα καταφέρουμε. Για μία γυναίκα που έχει συνηθίσει στη ζωή της να δουλεύει και παράλληλα να έχει και την οικογένειά της, δεν άλλαξαν και πολλά.

Ήταν δύσκολο πολύ στην αρχή. Ακόμη μερικές φορές είναι δύσκολο. Έπαιρνα δηλαδή μια βαθιά ανάσα, έκανα τον σταυρό μου και έλεγα ξεκινάω τώρα. Τα παιδιά βέβαια ήταν και είναι στήριγμα, είναι δύναμη. Είμαστε ομάδα και τα αντιμετωπίζουμε όλα μαζί».

«Είναι ωραίο να μπορείς να αντέχεις τον εαυτό σου»

«Εγώ θεωρώ ότι συνεχίζω τη ζωή μου. Ποτέ δεν υπήρχε αυτό το τι θα κάνω στη ζωή μου. Έκανα ό,τι αισθανόμουν, οπότε το αισθανόμουν. Οπότε και τώρα είναι το ίδιο. Και αυτό, το ότι δουλεύω, το ότι έχω αυτή τη δουλειά, το ότι έχω αυτή τη ζωή, δεν σημαίνει ότι συνεχίζω τη ζωή μου; Για μένα η απόλυτη αποκατάσταση είναι να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Αν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και είσαι μέσα σου ήσυχη και ήσυχος, αυτό σημαίνει αποκατάσταση.

Με τα παιδιά δεν προλαβαίνεις να νιώσεις μόνη σου καθόλου. Συνεχώς κάτι κάνεις. Και το μόνη είναι και αυτό ωραίο συναίσθημα γιατί είναι ωραίο να μπορείς να αντέχεις τον εαυτό σου. Να ακούς τη μουσική που θέλεις. Να μπορείς να το κάνεις αυτό. Να έχεις τον χρόνο να το κάνεις αυτό. Να έχεις τον χρόνο να διαβάσεις ένα βιβλίο. Άρα και το μόνος σου είναι ωραίο συναίσθημα και είναι κατάκτηση να μπορείς να το έχεις».

«Δεν με αγγίζουν σχόλια του τύπου κάτσε σπίτι σου»

«Φυσικά και έχω ακούσει σχόλια του τύπου και γιατί δεν κάθεσαι λίγο σπίτι σου και τι τα θες αυτά και πώς προλαβαίνεις και είσαι συνέχεια παντού και πώς το κάνεις όλο αυτό και γιατί το κάνεις επίσης όλο αυτό και σε τι βοηθάει. Αν τα έχεις καλά εσύ με τον εαυτό σου, εγώ τα έχω καλά με τον εαυτό μου και τα έχω και καλά με τα παιδιά μου, δεν σε αγγίζουν όλα αυτά.

Εγώ ξέρω ότι ξυπνάω κάθε πρωί στις 05.45 και μέχρι τις 11.00 όλο αυτό είναι συνεχόμενο και περιλαμβάνει και δουλειά και παιδιά και τα πάντα. Επίσης εξαρτάται και πώς θες να είσαι από πάνω. Εμένα ο μεγάλος μου γιος είναι Γ’ Λυκείου. Δίνει φέτος πανελλήνιες. Δεν με θέλει καθόλου πάνω από το κεφάλι του και ακούω άλλες μαμάδες που λένε ότι πιάνουν το βιβλίο και τα παιδιά λένε ιστορία. Οπότε του είπα μια φορά: θες να κρατήσεις το βιβλίο να μου πεις ιστορία και μου απάντησε: είσαι τρελή, γιατί να το κάνω αυτό;»